Ik ben zelf vroeger regelmatig gepest, zelfs nog op de middelbare school, dit had op mij een hele grote impact en heeft een groot litteken achter gelaten. Maar ik ben natuurlijk niet de enige die ooit gepest is, er zijn veel meisjes, jongens, vrouwen en mannen die ermee te maken hebben of hebben gehad. Zo ook Lisa (25), het was zelfs zo erg dat ze mede door het pesten boulimia kreeg. Graag wil ze haar verhaal delen om anderen te wijzen op de gevaren van pesten maar ook van haar ziekte.

Lisa: “Eigenlijk was ik niet echt dik maar gewoon normaal, toch was dat en het feit dat ik veel sproeten heb de reden om mij te zien als “pestmateriaal”. Het begon vanaf groep 5 ongeveer, 1 populair meisje zette iedereen tegen mij op nadat ik een keer een discussie met haar had gehad. Iedereen leek haar kant te kiezen en steeds meer mensen lieten me links liggen. Ineens zat ik op het schoolplein alleen en werd ik steeds stiller, de leraren dachten dat het kwam door de scheiding van mijn ouders die ook in dat jaar plaatsvond. Nooit heb ik er iets over durven zeggen en ik raakte steeds verder in een gat.

EetbuienĀ 

Vanaf eind groep 6 kreeg ik eetbuien, hele pakjes koekjes, zakken chips en repen chocolade gingen naar binnen totdat ik zo misselijk werd dat ik ervan over moest geven. Waarschijnlijk deed ik dit om mijn problemen even te vergeten en te genieten van het eten, al werd dat na een paar koekjes geen genieten meer natuurlijk. Even leek ik op zulke momenten mijn zorgen te vergeten om daarna kotsmisselijk te zijn en me enorm schuldig te voelen. Om al dat eten te compenseren ging ik meer bewegen, ik fietste veel en ging vaker wandelen, mijn moeder moedigde dit ook aan want bewegen was nu eenmaal gezond, maar ja zij wist natuurlijk niet van mijn probleem. Ik kwam ook niet aan door deze eetbuien. Vanaf groep 8 werd het allemaal erger, ik werd nog steeds gepest en nog steeds had ik die eetbuien. Ik kocht stiekem van mijn zakgeld eten en at dat na school op een rustige plek of op mijn kamer op. Waren het eerst 2 x per week eetbuien werd het vanaf groep 8 zowat dagelijks. Dit keer was het ook niet meer dat ik het met alleen sporten eraf wilde hebben maar ging ik ook braken, als ik dat al niet deed door het velen eten. Op een gegeven moment kwamen daar zelfs laxeermiddelen bij.

Extreem ziek

Al dat braken en laxeermiddelen deden niet veel goeds voor mijn gezondheid. Ik voelde me lusteloos, kon ook bijna niet meer vooruit komen en zag er erg slecht uit. En nog steeds merkte mijn moeder niet veel. Ze zei wel “je moet wat vroeger naar bed gaan” maar verder merkte ze niks. Op een gegeven moment tijdens een gymles eind groep 8 werd ik zo duizelig en ben ik flauw gevallen ik kon ook niet meer opstaan, waarop de leraar een ambulance heeft gebeld. Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ik allerlei onderzoeken en bleken mijn bloedwaardes helemaal ontregelt, ook mijn hart was helemaal ontregelt. Ze wisten niet goed wat er nu was en dachten dat ik misschien een hartafwijking had en toen was er ineens een knop die bij mij omging. Ik barstte in tranen uit en heb alles opgebiecht aan de zuster die op dat moment bij mij binnen was toen mijn moeder even koffie was halen. Natuurlijk moest ik het ook mijn moeder vertellen, die schrok enorm en voelde zich ook erg schuldig dat ze het niet eerder had gezien. Ik was echter zo slim om alles goed te kunnen verbergen dat het gewoon haast onmogelijk was om iets te ontdekken, ik neem haar ook absoluut niks kwalijk.

Therapie

Ik ging nadat ik uit het ziekenhuis kwam in therapie, in eerste instantie met 2 gesprekken per week tot het einde van groep 8. In mijn vakantie ben ik toen gestart met een intensief traject intern. Dit was een heel heftig traject waarbij ik dagelijks therapie had zowel individueel als in groepsverband. Wat mij opviel aan de andere die ook in therapie waren was dat de meeste ook een pestverleden hadden en daardoor deze problemen kregen. Mensen beseffen gewoon niet wat ze met dat pesten aan kunnen richten. Door de therapie heb ik mezelf weer leren accepteren en heb ik andere manieren gevonden om niet naar het eten te grijpen. Nog steeds ben ik wel gevoelig voor eetbuien maar ik weet daar aardig goed mee om te gaan. Nu ga ik bijvoorbeeld bij drang naar veel eten een wandeling maken of een boek lezen.
Inmiddels heb ik ook een goede baan, ben ik getrouwd en heb ik een dochter van 1 jaar het is dus allemaal wel goedgekomen maar mijn verleden heeft wel een zwart randje achtergelaten.”

Bedankt voor je verhaal Lisa, erg knap dat je dit met ons wilde delen.
Ik vind het zelf altijd best lastig om zulke verhalen te lezen omdat ik weet wat het bij mij heeft gedaan al dat gepest. Ik weet dat er op scholen vaak veel aandacht aan besteed wordt maar ik denk dat het ook zeker erg belangrijk is om zulke verhalen onder de aandacht te brengen omdat mensen soms niet weten wat ze veroorzaken…
Het zou leuk zijn als je hieronder een positief berichtje voor Lisa achter zou willen laten als bedankje voor het delen van haar verhaal.

Heb jij last gehad van gepest worden of ben je misschien zelf eens een pester geweest?

Liefs Kelly

Facebook Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






CommentLuv badge