Als je moeder wordt dan wil je niks liever dan dat je kinderen zorgeloos kunnen opgroeien. Ze gaan naar school, leren lezen, schrijven en ontwikkelen zich steeds verder. Maar wat als alles niet loopt zoals je zou willen?

We hebben een prachtige dochter van 9 en een super zoon van 6. En op beide ben ik ontzettend trots. Toen onze dochter in groep 1 kwam was het al vrij snel duidelijk dat ze haar liever kwijt dan rijk waren. Ze is toen ook vrij snel naar speciaal onderwijs gegaan, niet vanwege het leren maar meer vanwege haar gedrag. Achteraf gezien denken we dat als ze op de school was gestart waar onze zoon nu zit dat ze daar dan wel had kunnen blijven.

Wat als je niet goed kan leren?

Onze dochter doet het geweldig op school. Ze is super slim, doet het qua gedrag ook super en zit prima op haar plaats: gelukkig. Helaas blijkt het onze zoon qua leren minder goed af te gaan. Lezen en schrijven zijn een crime en wat we ook proberen hij komt nagenoeg niet vooruit.

Hij heeft nu al een tijdje 4 uur in de week 1 op 1 begeleiding waarbij de focus ligt op het lezen en schrijven. Daarnaast krijgt hij iedere week fysiotherapie waarbij we steeds weer opnieuw letters gaan schrijven in het groot. De schrijfletters zijn ingewisseld in blok letters maar toch is het allemaal niet genoeg… Maar laat je hem klusjes doen op school? Dat kan hij dan weer als de beste. Want hij staat altijd klaar voor iedereen en wil  maar continue klusjes doen omdat hij weet dat hij dat goed kan.

Andere school

We hebben diverse testen gedaan om te kijken hoe zijn taalontwikkeling is maar daar kwam niet echt iets schokkends uit. Behalve dat de kans ZEER groot is dat hij zwaar dyslectisch is maar daar is hij nog te jong voor om te onderzoeken.

Inmiddels zijn we zover dat we afgelopen week een gesprek op school hebben gehad en dat de conclusie is dat hij wellicht beter past op en andere school. Een school waarbij hij in een kleinere klas zit en waarbij er ook veel meer individuele aandacht is. En ik denk dat dit, ondanks dat het natuurlijk heel moeilijk is, de juiste keuze is.

Ons zoontje weet het nog niet. Al voelt hij wel dat hij anders is, zo zei hij pas “Mama ik weet zeker dat ik blijf zitten, ik zit pas in kern 3 terwijl de rest in kern 9 zit.” En dan breekt mijn hart. Totdat alles rond is mogen we nog niks tegen hem zeggen omdat een commissie nog altijd kan zeggen dat het niet door gaat. Toch hebben wij als ouders alvast een afspraak gepland op de school waar hij dan naartoe zou gaan. De school waar mijn broertje, ook dyslectisch en autistisch (wat overigens niet van toepassing is op onze zoon), heeft gezeten. En hij is inmiddels HBO afgestudeerd dus dat wil helemaal niks zeggen…

Uiteindelijk wil je het beste voor je kind al is het soms best pijnlijk. Ik heb ook wel even gedacht: Heb ik iets fout gedaan? Maar dat heb ik snel van me afgegooid. Inmiddels denk ik: het heeft zo moeten zijn dat wij 2 prachtige kids hebben die wat meer begeleiding nodig hebben. Ik als sterke moeder kan dat aan en zal er alles aan doen dat mijn kinderen gelukkig zijn!

Facebook Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *






CommentLuv badge